Sí, va por ti, como muchas otras entradas anteriores, pero ésta es diferente, admito que va por ti porque es la última que voy a escribir pensando y aferrándome a tu recuerdo, finalmente he aceptado que todo terminó hace mucho tiempo y me he prometido a mí misma que se acabó seguir torturándome. Me gustaría que supieses muchas cosas pero jamás saldrán de mi boca las palabras que puedan expresarlo y dudo que tus oídos estén ahí para oírlas.
Por eso, tras tanta ambigüedad sincera dejaré una canción cuya letra siempre me hizo acordarme de ti y que, palabra por palabra, me hizo sentirme identificada. Quiero decirte que entre tantos buenos momentos no hay huecos para el rencor y sólo me queda despedirme y darte las gracias por los recuerdos.
Perdona si me pongo nervioso, pensaba que no te encontraría y afiné mejor la puntería. Y mírame, aun sigo siendo el mismo que era antes de ayer cuando aún te quería.
Me retiré haciendo el suicida no sé porqué no hubo despedida y abracé a muchas parecidas. Nunca olvidé aquella sonrisa que imaginé durante mil vidas y te busqué después de cada herida
Y mírame, aun sigo siendo el mismo que era antes de ayer, con algún fracaso encima. Me emborraché a base de añejo, me acostumbre a tenerte lejos y lloré delante de un espejo.
Y mírame, aun sigo siendo el mismo que era antes de ayer, solo que un poco más viejo. Y mírame, aun sigo siendo el mismo que era antes de ayer, con algún fracaso encima. Y mírame, aun sigo siendo el mismo que era antes de ayer, cuando aun te quería.
Me olvidé de poner en el suelo los pies y me siento mejor.
sábado, 7 de enero de 2012
ILU
martes, 3 de enero de 2012
Avui estic estoica.
Ja m'ho vaig proposar en el seu moment i vaig intentar complir-lo, però per unes coses o altres, vaig acabar decaient en el mateix de nou. Trist, però cert, vaig tornar a topar amb la mateixa pedra.
Imagen de: www.danmay.net
Però després d'acabar al terra de nou, vaig descobrir la veritat: em vaig adonar que era jo la que buscava aquesta pedra i no intentava esquivar-la, era jo la que no acceptava la realitat i ara que em sóc conscient, va sent hora d'aprendre la lliçó.
Per això he decidit adoptar una postura estoica: ser indiferent, ni buscar, ni amargar-se, ni donar-li tantes voltes al cap, adéu a les il.lusions buides, adéu a ser la mateixa ingènua de sempre, adéu a les males ratxes, a partir d'ara, res m'afectarà.
I el dia que alguna cosa bona m'estigui esperant, el acceptaré sense més, però s'ha acabat la rutina del sofriment a la qual m'he acostumat durant massa temps.
Sé que em costarà, jo no sóc així, sempre he estat una il.lusionada de la vida disposada a tot però és hora de pensar en un mateix primer, i posar els altres en segon pla, i, sent realistes, no es pot viure d'una il.lusió si ningú més està disposat a lluitar per ella.
domingo, 1 de enero de 2012
Pereza.
Yo que soy un animal, que no entiendo de nada, que todo me sale mal. Te tuve 100 días, dentro de mi cama, no te supe aprovechar. Ando perdido pensando que estás sola y pude haber sido tu abrigo, cuelgo de un hilo, rebaño las sobras que aún quedan de tu cariño. Yo que me quiero aliviar escribiéndote un tema diciéndote la verdad, cumplo condena por ese mal día haberte dejado marchar. (Pienso en aquella tarde)
Es una estrella, ¿qué has venido a hacer aquí? No sigo tu velocidad, siempre me quedo atrás. A veces voy a ver si estás siempre me da por ahí. Apretó el detonador, volamos alto, se coló en mi habitación mi amor de verano. Estoy bastante regular me duermo en el portal. A veces voy a ver si estás, siempre me da por ahí. (Violento Amor)
Más bonita que ninguna, ponía a la peña de pie, con más noches que la luna, estaba todo bien. Probaste fortuna con héroes de barrio y conmigo también, algunos todavía dudan, si vas a volver. La estrella de los tejados, lo más rock&roll de por aquí. (Lady Madrid)
Cambiar un "no me creo nada" por "te quiero, chaval", cualquier excusa, una chorrada, es buena para brindar, soltar en una carcajada todo el aire y después respirar. Sentirme como una colilla entre unos labios al fumar, colgarme de cualquiera que le guste trasnochar, qué inoportuno fue decirte "me tengo que largar, pero qué bien estoy ahora", no quiero volver a hablar de princesas que buscan tipos que coleccionar a los pies de su cama. (Princesas)
Como quisiera tenerlo tan claro como lo tienes tú. Soy el capitán de mis cosas vivo siempre a tu lado sin estar contigo. Es una deuda que nunca pago, soy vago, vago. Soy un torbellino, nada me puede parar, soy un fugitivo todos me quieren cazar, soy fácil y lo admito, soy igual, pero distinto y hasta el final. Es lo que tengo, es lo que hay. Tengo una paja mental, que ya no sé de qué va (Como lo tienes tú)
Pero las ganas y la complicidad ardieron en el infierno, una cogida en la plaza central te convencía de aquello. Con los pies fríos no se piensa bien, algún delirio nos hará volver. Hoy cielo, vienes a por mí pero por Dios, no dejo de pensar que aquí no hay sitio para los dos (Estrella Polar)
No quiero ser el que sabe más, ni el que nunca falla, detesto ser el que va detrás y te levanta. Disimular, beberte el mar, que sólo una miguita que no me da la gana que sólo si te invitan. Mañana que hoy estoy fatal que a ti nadie te grita que lo hago porque corre tu sangre por mi tripa. (Por mi tripa)
Nada se me ocurre, nada es suficiente para decir lo que tengo yo adentro. Lo nuestro es tan genial, que nadie puede decir que lo entiende porque no es así. Susurrándote un poco más lento, puedo estar años sin agua, ni luz, ni viento. Es igual, si no lo entienden, son lelos. Tú y yo queremos más y ellos quieren menos. (Lo que tengo yo adentro)
Qué alegría más tonta, estar viéndolas venir, qué bonita tu boca, qué paz, qué bien vivir. Qué vivan los idiotas que nos hacen reír, qué ridículo es callarse cuando quieres decir que estás bien cuando todo va mal, que sólo me sale cantar mientras se matan ahí fuera y las cabeza vuelan. (Qué alegría más tonta)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
